24 Temmuz 2009, Cuma
saat: 09:31
sabah sabah sinirlerim bozuldu ağladım günce..
babamla tartıştım.. aslında tartışma değil de işte..
ben henüz yataktayken annem geldi.. dedi "salondaki panjur bozuk haberin var mı?" "yok" dedim ve ekledim "babam tamir etmeyecek.."
neyse kalktım yüzümü falan yıkadım hemen babamın yanına gittim. "yemin et bana" dedim "o pencereye çıkmayacaksın.." durdu biraz baktı ciddiyim "etmem" dedi.. "e iyi o halde ölümü gör" dedim.. "sen oraya çık bak bir daha konuşuyor muyum seninle.." normalde ölümü gör, mölümü gör ben inanmam öyle şeylere itibar da etmem çok fazla ama babamın edeceğini bildiğim için.. babam bozuldu.. "yeminini geri al" dedi.. "e almam" dedim.. "çıkmayacaksın o pencereye!!!.. gözün kararacak, elin kayacak düşüp ölüvereceksin.. ben panjurcu çağırırım.." 7. katta oturuyoruz.. 1. kat olsa sorun değil de.. bir de küçüklükten korkum var. onu aynı camda panjur tamir ederken görmüş ve düşüp ölecek diye çok korkmuştum.. "o zaman sen de panjurcu çağırmayacaksın. kalacak o öyle" dedi.. "e iyi" dedim "benim için hiç farketmez.." "bak yeminini geri al.. aramız soğuyacak" dedi.. öyle deyince sinirlendim işte.. "aramız bu yüzden soğuyacaksa soğusun zaten" dedim ve vurdum kapıyı çıktım.. açtı kapıyı.. "camdan el sallayayım mı?" dedi.. anlamsız bi ses çıkarttım cevapsız bırakmamak için ama birşey de demedim aslında.. neyse indim baktım annemle babam camda el sallıyorlar.. tam servis yaklaşırken pencereye çıkar gibi şaka yaptı.. ya fobim var işte.. birini pencerede göreyim istemsiz geri tepiyorum.. sanki ben bi adım geri kaçınca o kişi düşmeyecekmiş gibi.. sonra sinirim bozuldu serviste yol boyunca ağladım..
şimdi iyiyim ama.. o panjur babam tarafından tamir edilmeyecek o kadar!!
