25 Temmuz 2009, Cumartesi
saat: 12:22
uyuyakaldım. derse gidemedim. gitmeden izlemem gereken iki filmin biri kalmıştı. onu izledikten sonra yetişirim sandım ama geç kaldım. gitmedim ben de.
saçmalık gibi duruyor değil mi? belki de...
gitmeme kararı alınca rahatladım oturup filmi rahat rahat bir daha izledim. parantez içi kullanmayı seviyorum ne yapabilirim ki. bu türkçe de az önce dinlediğim çevirinin etkisi sanırım.
şimdi yeniden hazırlanmam lazım, öğpleden sonraki ders için. kesin orada sabahki dersin pek de ciddiye almadığım hocasıyla raslaşacağım. önemli değil, önemli değil.
annem aradı, daha doğrusu arattırdı bir kere daha avcılara neden gitmeyeceğimi söyledim. bu hafta bu işi halletmem lazım. sonra sağıma döndüm. kitaplarımı yakmak istedim. bütün kitaplığımı. sanki o zaman özgürleşecekmişim gibi geldi. bütün yükten kurtulaackmışım gibi.
bir anlığına tabii. nasıl olur?
güzel olurdu ama oturup yangını izlemek. bu içerikte cümleler kurmamalıyım yoksa bir bozukluğun daha türediğini düşünebilirim.
akışı yakalayabilirim yeniden. bu çaba da o yüzden zaten. durulana kadar böyle olması normal de.
durulmamı beklemesini isteyemem kimseden. bu adil değil.
adalet.
evet.
farklı bir şey. bildiğimden kesinlikle farklı bir şey.
herkes korkar bazen kendinden. bu çok normale.
