28 Temmuz 2009, Salı
saat: 01:17
13 Temmuz 2009
Gitmek istemiyordum! Hatır belasına gittik. Lise arkadaşlarımı görmek iyi gelmişti. Anılar, hayaller birer birer gün yüzüne çıkıyordu... Herşey güzeldi... Ta ki telefon çalana kadar...
Bir telefon insanın hayatını nasıl değişir o zaman öğrendim. 1-2 saniye öncesi neydi sonrasında ne olmuştu. Gelen telefonla bütün sinir sistemim asfalta yayılmıştı.
Hayal Meyal hatırlıyorum...
Mahalleyi hatırlıyorum, kalabalık, garip bakışlar, arabanın önünde duran bir grup
"Hadi gel hastaneye gidiyoruz" sözünü, acilden içeri dalışımı, bana sarılıp ağlayan ablamları ve eve gelip annemi sarıldıp
"Sakin ol Ana, herşey düzelecek" dediğimi...
Yoğun bakımın kapısında otururken
......
Neler olmuştu?
Sorunum cevabını gecenin ikisinde öğrenebilmiştim.
Sonrası zaten soğuk hastane koridorları, ilaç kokusu, sessizlik ve yalnızlık...
Ve....
O Bekleyiş
...
(Çok savaş verdim yazmamak konusunda. Defalarca elim gitti, sonra sildim, biliyorsun ki sana yazmamın tek bi nedeni var;
eğer bir gün neslim devam ederse bilsenler istedim babalarının neler yaşadıklarını, neler hissettiklerini, nasıl bi herif olduğunu... Işık tutsun istedim. İşte hepsi bu)
Deli - Taştan Olsam
Taştan Olsam
Taştan Olsam
Ben Baştan olsam
