29 Temmuz 2009, Çarşamba saat: 16:22 Kadınlarla olmayı, onlarla paylaşmayı hayata dair tüm olguları, keyif veriyor bana.. Bunu hangi erkek arkadaşıma söylediysem yargıları ağır, hükümleri kırıcı oldu birçok kez. Bu niçin? Çocukluğumdan beri kadınlarla büyüdüğümden, ya da bana yaptıkları olağanüstü fedakarlıklarından mı bilmiyorum ama, onları çok sevdiğim bir gerçek.. Hayatıma yön veren hep kadınlar oldu bana.. Misal annem.. En zor günümde yanımda olup, tek karşılığı benim mutlu olmamdan başka birşey istemeyişiydi. Benim için çok ağrılı-sancılı günler geçirir ama bunu bana hiç yansıtmazdı. Bana olan sevgisi, vefası, sadakatini unutmam mümkün değil.. Keza ablam.. Ben O'nun askerdeyken bana gönderdiği mektupları okumayıp, zarfı bile açmazken, O bıkmadan bana mektuplar gönderip destek oluyordu, hiçbir dostum-arkadaşımdan mektup gelmezken. Beklentisi gene aynıydı tıpkı annem gibi: "sen mutlu ol yeter kardeşim.." 1996'nın 6 Ekim'ini anımsıyorum. Ameliyata girerken ellerimden tutup, morel veriyordu ablam bana.. Ablam yanımda olup ellerimden tutuyorsa, çok güçlü hissediyordum kendimi.. ve Nurgül abla.. Askerden sonra hayatımı değiştirecek kadar olumlu adımları atmamda çok ama çok yardımcı oldu bana. 2005'in Temmuz'unda tatilde dönerken ayakta duramayacak kadar hasta işe gittiğim gün, Nurgül abla o halimi görür görmez seferber olmuştu iyileşmem için.. ... Hayatımda olan tüm kadınların yaptıklarını unutamam.. Onlardaki sevgiyi, sadakati, vefayı, hiçbir erkekte görmedim. Ben kadınlara hayranım.. Onları anlamak ve sevmekten hiçbir zaman vazgeçmeyeceğim. Geveze