30 Temmuz 2009, Perşembe
saat: 02:29
hayatın bana ayırmış olduğu beyaz sayfaların hepsini karalayıp karalayıp bi kenara atıyorum hep yeni bir başlangıçta arınacakmışım gibi kendimden..
hep bir parmak boşluk bırakarak başlıyorum yazılara ama kağıtlar çizgisiz kaydırıyorum harfleri çizgileri hep yamuk ilerliyor ruhum o sayfalarda..
bilek burkulmasının yer etmesi gibi gibi hayat
ya da tuvalet taşması gibi
ne bok yediysen karşına çıkarıyor
üstelik tamir edecek tesisatçı da yok
ruhun yaralanması bedene yansır mı
ya da gözlere
bakışlara
seslere
konuşmalara
ruhunu kendi kendine kanatırsan daha mı az acır
sen beni acıtma
ben acıtırım kendimi..
