31 Temmuz 2009, Cuma
saat: 22:01
Beynimin içinde olan düşünceleri yönetmem gerekirken bir süre sonra farkediyorum ki düşüncelerim bedenimi esir almış.
Eski dorleon olsa kırmıştı zincirlerini çoktan. İstediği şeyi yapmaya devam ederdi. Herhalde büyüyoruz. Büyüdükçe de annemize ve babamıza benzemeye ve onların düşüncelerine hak vermeye başlıyoruz. Hatta bu durum biraz hoşumuza da gidiyor. Dinlediğimiz şarkılar, giyinmemiz, arkadaşlarımız değişiyor. Bundan sonra da şu soru ortaya çıkıyor; acaba doğru mu yapıyoruz?
Eğer dertsiz tasasız ve mutlu bir aileyle yaşamak istiyorsanız doğru yapıyorsunuz? Ama bu dünyaya dolu dolu yaşamaya geldiğinizi düşünüyorsanız o zaman bu yolu seçmemelisiniz kannımca. Çünkü bu hayatta heyecan yok, korku yok, acı var ama onu da sadece sevdiğin birini kaybettiğinde yaşıyorsun.
Ne bileyim...
Çok sade gibi geliyor...
Sade...
Sad...
Sad bad true what!!!
