31 Temmuz 2009, Cuma
saat: 23:56
insanları kendimden uzaklaştırıyorum, belki de doğru olan budur. herkesi uzaklaştırdım. annemi, kardeşimi, olabilecek herkesi.
ama herşey onların iyiliği için, çok üzülmemeleri için.
bir yara var ki bedenimde, ruhumda.. yıllardır gittikçe büyüyor. yaklaşık 17 yıl oldu.
çaresi de yok, herşey kafada bitiyor diyorlar, belki de böyledir, aslında buna inanıyorum ama kafamda bitmeyecek gibi.
şimdilerde 23 yaşındayım, herşey belki şimdiye kadar güzel gitti ama ilerisi çok karanlık.
bu böyle ne derler, bir demogoji değil, acındırma falan da değil. sebebini de söylemekten utanıyorum ama böyle işte.
ilerisi karanlık çok ve ben hala çocuk gibi korkuyorum.
