01 Ağustos 2009, Cumartesi
saat: 19:27
Keske son bir mektup bırakıp gitseydim pismanlıgı mı sardı simdi de?
Evet o son mektup yazıldı fakat yanımda götürdüm.Bırakmadım sana.
Bıraksam ne olucak ki neye yarıycak dedim.
Evet ne güzel yalanlar söylüyorum kendime.Ne güzel de kandırmaya calısıyorum. Ama bilmiyorum ki henüz yalan söyledigimi.Daha dogrusu berbat bi yalan söyleme bicimim oldugunu.
Ne sacmalıyorum ben de bilmiyorum. İnan bilmiyorum. Hem de uzun zamandır.
Ellerim bir daktiloya yazmaktan keyif alırcasına klavyede.Baska yaptıgım hiçbir sey yok, bir de ekrana kilitlenmis gözlerimi saymazsak.. BOmbos bakan , ifadesiz bir sekilde duran gözlerim dısında baska hiçbir sey yok. Bile isteye kendi canımı yakıyorum.
Bi cok güclü hissedip bi bombos hissetmek,bunun sonu gelmiycek hiç biliyorum..
Ben de böyle salakca hareket ettigim için sonradan cok pisman olucam biliyorum. Ama asıl pismanlık benimki degil seninki olucak.
Lanet olsun ki bunu hissettirmiyceksin bile. Ama ben anlarım. Anlamalıyım ya da..
Geliyorum,geldigimi biliyorsun,hatta o gunun gelmesini bekliyorsun..
Ama sabırsızlıktan falan degil. Çünkü sen de benim kadar korkuyorsun o günden. O aksamdan ve o dakikalardan. Daha gerçekleşmesine o kadar cok zaman oldugu halde o günden korkuyoruz ikimiz de.
Çünkü basımıza gelicekleri ikimiz de az cok tahmin ediyoruz. Nedense buna bir tek engel olamıyoruz..
Sıkıldım artık seni düşünmekten,çık beynimden git, sonra da hiç gelme bidaha..
Ama yok öyle hemen degil.. Birazcık gelmelisin.. Yani arada bir,en azından bi kerecik.
öldürün beni.
