03 Ağustos 2009, Pazartesi
saat: 21:18
offff Tanrımm yine aynı sancı. içim acıyor. keşke diyorum keşke dün aradığında aptal telefonum yanımda olsaydı da duyabilseydim sesini.
Bi insan hem bu kadar acı verirken hem de o kdaar mutluluk yaşatabilir mi? gerçi acıyı da mutluluğu da vareden benim ya...
Yine içim içimi kemiriyor. yine asitli bi sancı içimde ve yine bi gerginlik bi ağrı boynumda.
birden şu şarkı geldi dilime :" elini avcumda bulup yitirmek yitirmek sığınma ellerine sığınmak bir gece vakti" işte tam da onunla yaşadığım bu elini avucumda bulup yitiriyorum.
belirsizliğin verdiği karmaşayla ve üstelik yeni bitmiş acıların hemen ardından insanların kendi kaygılarıyla yaptıkları yorumları da ardıma alarak. " sırf sevişmek için benimleysen sana bu anlamda hayır demiycek bi çok kız var" gibi bişiy demiştim şimdi tam da net hatırlamıyorum ne dediğimi. bi süre susup "tabii ki hoşlanmadığım bi kızla sevişmem" demişti. ben yine tam olarak ne sorduğumu hatırlamıyorum ama " ne olucak peki şimdi" gibi bişi sormuştum. şimdi onu sorduğum ana lanet okuyorum. bunlar erkeği kaçıran sorularmış sonradan öğrendim. gerçi o hiç kaçmadı. "hayırlısı olsun" demişti. "farklı şehirlerde olup bi ilişki yaşamak yıpratıyo. o yüzden hayırlısı neyse o olsun" demişti. İstanbula gideceği vaktin arefesine denk geliodu o gece. İlginçtir bana o ana kadar söylememişti İstanbula gittiğini. "eşyalarımı toparladım" dedi. "Neden taşınıyo musun?" diye sordum. İstanbul' agidiyorum ya dedi. Öyle mi söylememiştin dedim."Söylemedim mi?" dedi. Söylemediğini o da bal gibi biliodu. "Gitme" deyip ona engel olacağımdan korktu sanırım. "Gitme" demedim. diyemezdim yine de diyemem. sevdiğin insan gitmek istiyorsa ve sen "gitme" deyip engel oluyorsan o bencilliktir. o yüzden gitme diyemem ben yapma diyemem. ne istiyosan onu yap derim. İçim yansa da yüreğimden bişiler kopup gitse de. diyemem işte. Ben böyle severim.
Ve ardından 1.5 yıl geçti. Görünürde daha doğrusu bilinirde bi ilişki yaşamıyoruz. ama aynı şehirlerde olduğumuzda ya da görüşme fırsatımız olduğunda görüşüyoruz. Kısa zamanlarda büyük mutluluklar yaşıyoruz bulup bulup yitiriyoruz birbirimizi.
Ben çoğu zaman etrafımdaki insanların da kaygılarını kendi kaygılarıma ekleyip hep "bu sondu bir daha aramicak beni" yi yaşayıp "evet bu sefer kaybettim" diye son vermeye çalıştım duygularıma ama sonlanmadılar.Her seferinde daha da alevlenerek geri döndü duygularım. en sonunda yüzleşmeye karar verdim onu sevdiğim hem de çok sevdiğim gerçeğiyle Ve o da kaybolmadı aslında varolduğunu hissettirdi sürekli olmasa da. ve var olduğumu bilmek istedi zaman zaman da olsa.
Artık kaybettim korkusunu yaşamıyorum ama bulup da yitirdiğimde işte tam da bu sancı sarıyor yüreğimi, bedenimi. Çünkü bir dahaki kavuşma ne zaman bilmiyorum. Aşkımızı taze tutan bu bilinmezliktir belki de.
Ama işte keşke dün gece duyabilseydim sesini. Aradığında neden lanet telefon yanımda değildi?
