07 Ağustos 2009, Cuma
saat: 04:19
Karanlıktan korkar oldum artık. Gecenin en büyük betimlemesidir karanlık ve ben geceleri gözlerimi kapayamaz oldum. Geceler huzurludur derler ya hani ben çok üşüyorum gecelerde. Yalnızlığım sadece gecelerde aklıma geliyor.Nerde kaldı gecenin o huzuru?
En huzursuz anlarım oldu geceler.
Uyuyamıyorum, karanlığa batmaktan, yalnız kalıpta uyanamamaktan korkuyorum.
Yalnızlığımla dost olmaya, ona sarılmaya çalışsamda gecenin o kasveti, karanlığı üstüme çöküyo yapamıyorum.
Gündüzleride sevmiyorum çoğu zaman, gecenin aksine içim fazla ısınıyo, karanlığın örttüğü gerçekler güneşin aydınlığıyla birlikte daha çok ortaya çıkıyo. Bu sefer ondan kaçıp gene karanlık ve beni üşüten gecelerime sığınıyorum.
Ama sanırım geceleri ne olursa olsun gündüzlere göre çok daha fazla seviyorum o karanlığın, soğukluğun yanında çokta güzel bi yanı var gecelerimin...
İçimdeki herşeyi gecelerime döküyorum...
Aramızda kalsın diyorum ve bunları gündüzlerime yansıtmıyo hepsini kendi içinde tutuyo, en büyük sırdaşım oluyo.
Gecelerde artık en büyük hayalim sabaha güneş doğması değil...
"Sadece gecelerimi aydınlatıcak o ufak,çabuk tükenen ama anlamlı mum ışığına ihtiyacım var."
