08 Ağustos 2009, Cumartesi
saat: 14:14
"Şefo," dedi Kaan derin bir iç çekişle "Biz yaşlarındaki çocuklar jiplerle gezerken, babam hasta ayakta duramayacak halde, sadece karnımız doysun diye sağlığından oldu. Bu nasıl bir düzen. Sadece istediği kimseye muhtaç olmamamızdı."
Bu sözler tokat olup indi yüzüme, babacığının hasta yatağında yaralı ayak parmaklarının görüntüsünü görünce Kaan'ın gözlerinin içinde.
"İşte tüm bu yaşanılanlar altta kalanın canı çıksın düzeni" dedim Kaan'a, çaresizce..
Kapitalizm en acımasız oyunlarını oynuyordu canım gibi gördüğüm kardeşime.
Elimden hiçbir şeyin gelmeyişi yaralıyor beni..
"Neden?" yanıtını bildiğim, beni çaresizliğe hapseden anlamsız bir soru.
"Acaba"nın olmadığı bir dünyayı düşlemek dindirmiyor acımı..
