11 Ağustos 2009, Salı saat: 00:21 6 yalnız Bu hikayede 6 yalnız var, başlangıcı bitişine eşit mesafede 6 koca beden 6 kayıp insan... Ben Düşünmeden aynı çemberin içinde daralmaya başladım savurla savrula bişiyi kalmamıştı içimde,benliğimde yırtıklarla kırıklarla tamirlerle yamalarla doluydu kalbim ama ben her mevsim düşlerimi göğe asar kuruturdum çocukluğuma inerdim onlara baktıkca bilirmisin sek sek oynarken çizilen kareleri? işte o karelerin içince imdat çarısı bırakılmadan kurtarılmayı beklemeyi çekip gitmeyi bilmemeyi, ben bilirdim ergenliğe vurmuş bedenimde yaşlanmayı göze almayı sonrada bile bile 3 yalnızı oynamayı görmedim duymadım SÖYLEYEMEDİM demeyi. Sen Sen yani bana en yakın sen binlerce yenilgiyi sırtında taşısanda vazgeçmekten pes etmekten ağrlarken gülmekten yorulmayan sen bedenin artık batmak üzere ama bırakmazsın enkazını bilirsin o tersanede batırılan her gemi itinayla jilete dönüştürülür bilirim seversin kesik izini onun kekremsi tadını düşük ihtimali dolu bir hayatsın donuk bakışların ardında muşamba kaplı odalarında paslı vanalarında bedeninin her metre karesinde bişeyler hissedersin sen SİZ olduğun anda yeniden doğarsın bana beni gecelerce anlatırsın ama unuttursun ikimizide hep aynı yerden vakitsiz vurdular söylersin duyuramazsın bilirsin ama konduramazsın. 0 İçimden sana doğru koşmak geliyor bazen durmak adres sormak sonra bile bile kaybolmak geliyor mavi bir duvar var sanki uzakta halatları kopmuşken gemilerin liman artık görünmezken o duvar üstümüze yıkılmışken aniden sabah oldu ve herşey kaldığı yerden devam etti biraz tenhada biraz gizlide ama olsun yasak bölgede mayınlarla tek kale maç yaparken yakalandık korkularımızı di'li geçmiş zamanda harcadık. BİZ Varlığında kanıt aranmaksızın bir çekim vardı SENsizlik kalbinde yer etmezdi onun durmadan başa sarardı koşmaktan diz kapakları yırtılmıştı sevmişti şuurunu kaybedinceye kadar hemde kayıp ilanı vermektense kayıp olmayı tercih etmişti ve bir akşam üstü gemi enkazının güvertesinde ölümü düşünmüştü ocak ayında ölmek olurmu deyip vaz geçmişti nede olsa yılın İLK AYıydı son ayını beklemek isterdi SİZ Düşmüştü tepe taklak umutsuzca umarsızca kısa çizgilerle üç noktalarla vurup kaçmıştı sırtından kalbine denk getirmişti sessiz bir gecede SENsiz olmaz demişti ve durdurmamıştı kendini doasında vardı yas tutmayı sevmezdi ama bilirdi onun içindeki gezip görülecek yerleri çözmüştü yağmura yakalanmıştı ve kaçıp gitmişti nasıl girdiğini kimse anlamamıştı ama o bağıra cağıra cıkarken arkasında bir ölü bırakmıştı yerle bir olmaya müsait sessiz bir SENsiz. ONLAR Bana en uzak olanlardı onlar bu aralar büyük yas vardı damarlarında içinde bir yerde kaybetme korkusu yeşillenmişti ama korkmuştu elleri titremiş vakitsiz izinsiz BENlikliz dolaşmıştı onlar uçurumdan ilk düşeni görmüştü sormadan edememiş kendi el yazısı ile Ona kendini yazmıştı belki devrik cümleler kullanmıştı belkide hiç cümlesiz bir ihtilal gercekleştirmişti başkenti elinden alınmış devrik bir liderdi __________________________ 6 üstü insandık bunu bile bile unutmuştuk kendi dünyamızda tek hücreli canlılar gibi yaşardık bıkkın yenik sahipsiz aslına bakarsan bizler zamanlaması kötü intihar denemeleriyiz bilekleri önce kesilmiş sonra tel zımba ile tutturulmuş halde ihtiyaç anında kullanılmak üzere üstü kapalı beklemedeyiz... hsyn