11 Ağustos 2009, Salı
saat: 02:26
Akşam serinliği, sessizlikle terbiye edilmiş. Kavram kargaşaları içinden hayatımı çıkarınca; geriye kalan ömer seyfettin öyküsü kadar sıradan. Bir ayağı kırık sandalyede denge kurmak çabasıydı belki de benimkisi hayatın en büyük cambazlığı... Panayırın ortasında cambaz gibi sandalye dengesiz değil ayaklarımın altındaki dünyayı dengede tutmak zor...
İnsan hayattan istediklerini bir kefeye diğer kefeye dünyada ki dehlizleri koysak... Tanrı sadece kendisine kefeleri eşit tutar...
bu gece keşke yağmur yağsa ben ıslansam sonra kahve kokusunun hatrıyla balkonumda kurusam... Kurudukça kalbin toprakları yabani otlar yeşerse
