12 Ağustos 2009, Çarşamba
saat: 03:13
Veda etmek hiç beceremediğim bi olay.Heleki o elveda lafını söyleyebilmek çok zor bir iş.
Güzel anılarını uzaklara yollamak,kıyamadıklarını o zorlu günlere uğurlamak daha da zor belkide.
Hayatın bütünüydü yaşadıklarımız.En doruk noktasındada anılarımız vardı bizim.Hep beraber güldük, bazen katıla katıla doya doya kahkalarımızı attık hayata..
Elveda diyecek günlerin gelmiceğini umduk belki ya da o günlerin yaşanacağını bilerek şu anımızın doyasıya acısını çıkardık.
Ağladığımızda bile beraber ağladık. Birimizin derdi, hepimizin derdi oldu bi anda. Herşeyi beraber aşmaya çalıştık. Bütün zorluklara karşı iki kişi olmamıza rağmen sırt sırta vererek tek kişi olup karşı durduk.
Birbirimizin dertlerini hep paylaşmalıydık dostça ve kardeşçe.
Biz gerçekten güldük, eğlendik, mutlu olduk, ağladık, sinirlendik, çıldırdık ve çıldırttık.
Her şeyi dolu dolu yaşadık şu hayatta.
güzel şeyler yaşadık ve hepsinden yeni yeni güzel şeyler öğrendik.
Heleki ben..
Güzel şeyler yaşadım ve öğrendim..
İçimde yankılanan çığlıkları nasıl bastıracağımı,başarısızlığımda yapmam gerekenleri,yüreğimin merkezi otoritesini koruma biçimini öğrendim.Ruhumun kültürünü ve uygarlığını keşfettim.Müttefiklerimi belirledim. Dersler çıkardım kendime özgü yerel tarihimden.
ve..
Bazı kötülükleri,nefretleri, hataları,hüzünleri,gözyaşlarını görmezden gelmeyi öğrendim.
Kendimi bildim hep,nerede olduğumu,nasıl olmam gerektiğini.
Şimdi son öğreniceğim şeyde elveda demekmiş meğer.
En güzelide yaşayarak öğrenmekmiş.
Bunu diyebilmekte ayrı bi başarı.
Çünkü en kötüsü elveda dememek değil diyememek.Kelimeleri toparlayamamak, anlamlı cümleler kuramamak..
Demek istediklerini söyleyememek.
Ama şimdi bu yazıyı yazıyorum ve elveda diyorum.
Tek vaat edebiliceğimse unutmamak...
Sen yoksun ama ben hep burdayım ve burda olucam...
Bütün kötü anlarında yanına koşan ilk insan olucam belkide..İyilerde zaten bana ihtiyacın yok onu herkesle paylaşabilirsin.
Burdayım ve bekliyorum.
