12 Ağustos 2009, Çarşamba
saat: 19:06
şu saat itibarıyla artık tamamen kullanım dışı oluyorum. Ayaklarım haraketsizlikten şişiyor ben sıkıntıdan tıpkı karaya vuran bir ceset gibi şişiyorum şişiyorum,patlamak üzereye bir dakika kala sabret diyorum kendi kendime bu da geçecek elbet. lakin geçecek derken ömür geçiyor hayat mı bu.Alternatif ne peki ne için yaşıyoruz. sinemada küçük insanların küçük sefil sefih vb. yaşantılarına izlemek çok güzel.yarı karanlık bir ortamda, en fazla 2 odalı evlerde süren yaşam mücadelesi. Ken Loach sineması, Angela's ashes daha birçeok örnek. ama iş kendi hayatıma gelince biraz daha rahat olmak istiyorum.gerçi o zamanda benim rahatıma bok batar. ne istediğimi bilmediğim için zaten bu böyle ya, sallan yuvarlan nereye kadar
