13 Ağustos 2009, Perşembe
saat: 23:58
Nice dostlar kaybettik. Nice düşlerimiz kabusa döndü ama bir şekilde ayakta kalmayı başarabildik her seferinde.
Ve çoğu zaman neden ve nasıl yaptığımız bile anlamdan yaptık bunları. Belki insan olmamızın en güzel yanlarından biri bu olmalı. Ve her seferinde yine bilsek de bazı şeyleri kaybedebileceğimizi dayandık. Acılara yenilmedik. Evet kalkamayacağımız hissettik düştüğümüzde. Ama işte yine buradayız ve ayaklarımız yine yere basıyor. Yine nefes alabiliyoruz.
Göz yaşların akabilir. Acılar dayanılmaz olabilir. Güneş bulutların arkasında kalabilir. Ya da kapkara bir gece çökebilir üzerimize. Fakat unutma gün yine doğacak. Her verdiğin nefesin yerini yeni bir tanesi yerini alacak. Ve yaşam yalnızca bir kalp atışı kadar uzak kalacak bize. Şunu hatırlatmayı unutma kendine;
Bu sadece hayat.
