14 Ağustos 2009, Cuma
saat: 00:50
Kendimi o kadar boktan hissediyorumki güncesi tam yarım saattir ben ekrana ,ekran bana bakıyor,durumu tarif edecek kelimeleri bulmak için.
lakin bulamadım, yazmaktan çok, agzımdan yeterince vurgulu ve bol öfke, sıkıntı, stres tükürügü saçarak çıkmasını istedigim tek cümle şu an için:
"yarrr.k gibiyim!"
ötesi yok. sadece sorulmasını bekliyorum.
dışarıdan iyi gidiyor ya da gidecek gibi görünen birçok şey canımı acaip sıkıyor.
kendimi eğitim hayatına yeni baslayan ancak zerre heyecan duymayan, her haltı zorla yiyen veletler gibi hissediyorum.
velet diyince bugün kuledibinden tünele yürürken kendisine sataşan esnafa benim önümdeyken tüküren çocuğu bogazlamamak için zor tuttum kendimi.tükürügü hareket halindeki ben yedim cunku.
çocuk ufak, simdi orda zaten yokusun verdigi sıkıntıyı atmaya cabalarken bir de ona dalsaydım, bilemiyorum yıgılır kalırdım herhalde. iyi beslendigimi zannediyorum ama enerji yoksunuyum acaip.
agzını burnunu kırarım ulan senin diyemedim, içimde kaldı.
çok öfkeliyim, bir o kadar hüzünlüyüm bu ara yine.
depresyon, çanlar kimin için çalıyor lan?
sürekli içme istegim var bu ara.
dur durak bilmeden içip sıçmak, pervasızca takılmak istiyorum ama olmuyor agzına sıcayım.
bilmiyorum kafam karısık.
kafalar karısık.
sokaklar çok kalabalık.
kış ne zaman gelecek?
insan değil soğuk gezsin artık sokaklarda ya.
sacmalıyorum resmen lan.
sabah erken zort kalkarım ben.
bilmiyorum ben napıcam ya.
sor bi.
yarr.k gibiyim hakkat.
gerizekalılar çok geriyor beni.
içlerine girince cıgrından cıkıyor bir ben.
kaçanzi canım.
