14 Ağustos 2009, Cuma
saat: 09:31
Dünyanın her tarafındaki en güzel en mükemmel an'dır O. Güneş doğmadan hafif aydınlanır.. O kadar büyülü o kadar güzeldir ki.. Anlatılmaz yaşanır.. Hem de her sabah gerçekleşen ama hep yenilenen ve taze kalan bir mucize gibi..
Bu sabaha doğru 20 saniye kadar gözlerimi kapadığımda, oturduğum kanepede, hissettiğim şeydi.. Çünkü 20 saniye içinde gün daha da bir aydınlanmıştı. Sanki başka bir güne başka bir bedene uyanmış gibiydim.
Büyülü bir şeyler var dönen etrafımda.. Bir şeyler var ama teşhis edemiyorum. Her istediğimi bana veriyor..
İyi olan ben miyim etrafımdakiler mi bilmiyorum.
Sabah saçma sapan bir şey yaptım. Simitçinin önünden geçerken (ki çok nadir seyyardan simit alırım) içimden bir ses simit al dedi. Ve simit aldım cebimdeki son bozukluklardan birisiyle. O sırada sağımdan solumda insanlar işe gidiyordu.. Simit için ayran sordum "Yok" dedi simitçinin küçük oğlu. O çocuğun yaşlarında ben de simit satmıştım ama tek başıma. Hem de bu saatlerde tren istasyonunda olurdum. Tıpkı az sonra benim olmak üzere olacağım gibi..
Simit için ayran ve yemek için oturacak bir bank ararken az ilerdeki dilenciye takıldı gözlerim. Yaşlı bembeyaz saç ve sakallarıyla ihtiyaç sahibi olduğu belliydi. Yanından geçtim ve içimden bir ses "Para ver" ona dedi.. Sonra düşündüm "Para nedir ki?" Ona daha iyisini ver.. Senin için çok şey ifade eden bu lezzetli simiti.. (çocukluğumu, ilk iş hayatı tecrübemi, sebepsiz mutlu olduğum zamanları, ilk kandırılışımı vs..)Geri döndüm.. "Amca Simit yer misin" dedim. Olur gibisinden bir şeyler dedi ama ben sadece yüz ifadesini hissettim. Poşetle birlikte verdim ve yoluma devam ettim..
** "Umarım benim kadar mutlu etmiştir O simit seni" diyerek içimden uzaklaştım..
** Bir kaç gündür ne internete girebildim doğru dürüst ne kimseyle ilgilenebildim. Başta Bill olmak üzere, tüm müdavimlerimden özür diliyorum. Uykusuzluktan gebercem :D ama uyuyamıyorum. İçimdeki birisi Tv'yi açık unuttu.. Lütfen kapattıın.. Ses ve ışıkta yatamıyrum işte..
Requiem for a dream..
