14 Ağustos 2009, Cuma
saat: 12:12
hayatımda ilk defa sevinçten ağladım.
çocukluğumda bir kere de dayım libyadan geldi diye ağlamıştım onu da hatırlıyorum. kapının arkasına geçip ağlamış, dayıma sarılamamıştım bile... ama o sayılmaz. dayım sonra o yaşları tersine çevirmeyi çok iyi becerdi.
oğlum gidiyor ve bunun için sevinçten ağlayabiliyorum. tarih okuyacak uzaklarda. yıllardır içinde besleyip büyüttüğü muradına erecek inşallah.
bugün başka konu yok.
ha bir de şükür namazı kılınacak akşam...
