15 Ağustos 2009, Cumartesi
saat: 16:34
Bu öyle ağır bir yükmüş ki ayakta durmakta güçlük çektiriyor çok defa. Neden düşüncelerimi söylediğimde soyutlanıyorum sevdiklerimden anlam veremiyorum.
Ne bileyim "oruç tutmak içimden gelmiyor" yerine, sevdiklerimi üzmemek adına "dayanamıyorum o yüzden tutamıyorum" yalanının arkasına sığınmak zorunda bırakılıyorum...
...ya da sevdiğim insanları muzaffer bir edayla savunmak yerine susup, sırf onları mutlu etmek için riyarkarlık maskesini takıyorum?...
Hayır! Bahsettiğim, okumayan-düşünmeyen-görmeyen insanlar değil, sadece görmek istemeyenler!
Oysa bize, düşüncelere saygılı olunup, kendi düşüncelerini anlatıp, "bilginin paylaştıkça güzel" olduğunu öğretmişti, Marks Usta!
