17 Ağustos 2009, Pazartesi
saat: 16:48
Onu kaybetme korkusunu hiç bu şekliyle yaşamamıştım.. Aklım gidiyordu ona bişey olacak die..
Cumartesi gecesi ramazan öncesi bir arap şükrü yapalım dedik dostlarımızla birlikte.. Herşey çok ama çok keyifliydi.. En son kahvelerimizi içip ayrılacaktık mekandan ki çapraz arka masadan "ne biçim konuşuyorsun sen" die bir ses duydum.. Gerisini hatırlayamıyorum..Birden bire savaş alanına döndü ortalık.. Manevi babam beni ve manevi annemi kolumuzdan tuttuğu gibi içeri sokmayı başardı.. Herkes yukarı kata çıktı ben kapının önünde çırpınıyorum.. sevgilim yok ortada.. Allahım ömrümden ömür gittiğini hissettim..Manevi babama yalvarıyorum noluur getirin onu buraya die.. Kısacık bir süre olmasına rağmen bana upuzun bir dönem gibi geldi.. Geldi sarıldı bana.. "yanındayım, sarıl bana" dediğinde ben ona sımsıkı sarılmıştım zaten.. Kavgayı çıkartan kişiyi tanıyormuş ki adam gecenin başında yanımıza gelip selamlaştılar.. Onu sakinleştirmeye gitmiş.. Öyle kavgacı bir kişiliğe sahip değil sevgilim.. Sonrasında anlattığında neden ortalığı sakinleştirmek istediğini daha iyi anlayabildim.. Kavga sırasında havada sandalyeler şişeler uçuştu durdu.. Sandalyenin birisi salim bizi çekmese bize geliyormuş..Adamın kafasına şişe atmış.. Çok entresan bir kargaşa içinde kaldık.. Sevgilimin gömleğinde benim rimel lekelerimle birlikte kan lekeleri de olmuştu.. Ömrümden ömür gitti yanıma gelip bana sarılana kadar.. Manevi annemin panik atağı tuttu.. Kardeşlerim nerde die ağlamaya devam etti.. Gecenin sonu bu tarz tatsız bir olayla sonlansa bile ben ona olan sevgimin büyüklüğünü bir kez daha anladım.. Birde ne kadar şanslı olduğumuzu düşündüm.. Ben ve biricik manevi annem.. Bizi kanatları altında koruyan eşlerimiz var bizim..Çok ama çook şanslıyız..
Allahım onun acısını bana yaşatmasın..
Allah bizi birbirimizden ayırmasın..
İçim titriyor şu an o kadar seviyorum ki..Cumartesi gecesi yaşanan olaylar aklıma geldikçe ona bir şey olmadığı için şükür ediyorum rabbime..
