17 Ağustos 2009, Pazartesi
saat: 18:32
17 ağustos 1999 10 yıl geçmiş.hala içim acıyor.Bizler hala 45 saniyenin içindeyiz uutmadık ki.. unutamayız ki..45 saniyede neler oldu hayatımızda anlatmakla hayal edilmezki..belkide en güzel zamanlarımızdı geleceğimizi şekillendirmiştik biz.ama evleri deil sadece umutlarımızı düşlerimizi inançlarımızı da sarstı yıktı geçti..bizi yıktı geçti..hayatımızın yönünü değiştridi ağustos 17..kesip attık herşeyi.ama acısını geçiremedik,tuz basamadık.herşeye sıfırdan başlamak ne kadar zor düşlerden vazgeçmek kendine yeni bi öykü yazmak onun içine bi türlü sığamamak.Aynı kahramanlarla aynı mekanda olamamak.Geriye dönememek..O günlerde bizler,hepimiz isyan etmiştik,haykırmıştık acısını..bizim hala her 17 ağustosta bi ağrı saplanır yüreğimize yutkunamayız biz.gözlerimizden yaşlar iner her 17 ağustos hala..ama "sesimizi duyan yok"
depremle yaşamaya alışmak zorunda deiliz!yıkılmak zorunda deiliz ..umutlarımız düşlerimizi yap boz gibi yeniden baştan kuramayız..geleceğimizi harcayamayız,kimseyi bu kadar basit kaybedemeyiz,bilinçlenmek zorundayız,depremin bize vereceği zararı en aza indirmek değil ortadan kaldırmalıyız!sesimizi duyun artık 10. yıl geçti duyun...
