19 Ağustos 2009, Çarşamba
saat: 02:49
avucuma sıgdırdığım bir kalp dolusu yalanı, teker teker fırlatıp atarken uzaklara, gururuna sarılıp bencıl olmakmış adam olmak, umarsız tavırlarla acı çektiğini maskelerken...çünkü şu dakkadan sonra feliştahı gelse susturamaz adam oldugu için aglayan cocugu, o ağlamak istemese de...o zaman: gözyaslarım, ugruna aglayabildiğim sevgimin gereksizliğiyse eğer, yanımdaki varoluşunun anlamsızlığıdır; sen değil...ve içinde bulunduğumuz normalizasyon sürecinde, hissedemediklerimin sorumlusu olduğun için özür dilemen demek, hissedemediklerinin sorumlusu konumuna beni koyman demektir ki; bu durumda küfret daha iyi...kaldı ki, zaten seni sana senle anlatamam ki, bende senden ibaret bir ben kalmadıkça...dolayısıyla sorma artık...sorma ki yorma...
