19 Ağustos 2009, Çarşamba
saat: 23:02
Çocuktum
Kar yağarken ellerim seni arardı eldivenlerin içinde
tutardım parmaklarının her birini sayarak,
hala hepsi benimle mi acaba korkusuyla.
en çok başparmağını severdim
küçükken babamın baş parmağını tuttuğumda duyduğum güven dolardı içime
tutunca ellerini...
sarılınca bedenine,
sanırdım çok yüksekteyim
nasıl babamın omzunda sokaklarda yürürken insanlara yukarıdan bakıyorsam
sana sarılınca da öyle ufalırdı dünya
o kadar uzaklaşırdım ki dünyadan
sen girince hayatıma dünya yuvarlakmış demeyi öğrenmiştim
dünya yuvarlakmış ve bir gün beni de buldu aşk.
Ve şimdi büyüdüm
Kadın olmaktan korkardım seninleyken
Çünkü kadın demek bir anda büyümek ellerinin küçük gelmesi demekti
Ve ben ellerini yitirmekten korkardım
O kadar büyürsem bir daha dünyanın yuvarlak olduğunu düşünemem sanırdım
Sana bir daha sarılamamaktan korkardım
Yıldızlara bir daha dokunamamaktan
Sensiz bir dünyayı umursamak zorunda kalmaktan korkardım
Ve şimdi sen uzaklarda bir yerdesin
Ve ben ise mesken edindiğim bir gezegende
Yukarıdan dünyayı izliyorum
Dünya yine yuvarlak ve ben hala güven içerisindeyim
Ve sen buradan bakınca dünyadaki gözükmeyen bir noktadan ötesi değilsin.
Ve en güzeli de ne biliyor musun ?
Artık ne kadın olmaktan korkuyorum
ne de kaybetmekten.
