21 Ağustos 2009, Cuma
saat: 12:58
uzuntu oyle bir his ki, anlattikca tukeniyor.
yani "ben baya uzgunum" dedigin zaman inandiriciligini yitiyor.
davranislarinla gostereceksin zaten uzuntunu dersen, 24 saat aglayarak da omur gecmiyor ki, gecemez.
oyle bisey ki, guluyosun ama sanki dudaginin bir kosesi kalkmiyor, kahkahalarinda birkac cinlama eksik, gozyasi kanallarin her an tasmaya hazir.
tarife kalkistikca gercekligini yitiriyor sanki. oyle acaip bi his, hic dokunmadan birakacaksin onu orda.
gecmis olsun dendiginde verdigin "sagol... sagol..." cevabinin icine saracak sarmalayacaksin onu.
24 yillik hayatimin en zor aylarini 2009'da yasayacakmisim. olsun, yasariz, gecer.
ben uyurum, babam yine mizikasiyla uyandirir beni.
uyandirir degil mi?
*
bir de ben blog actim bi tane, gundelik hezeyanlarimi oraya yazar oldum. elle tutulur bisey olmamakla beraber, caniniz bakmak isterse: ysmny.wordpress.com
