21 Ağustos 2009, Cuma
saat: 15:50
Bir is dönüsü gozlerini kaldirimlardan kaldirip karsisindan gelen insanlarin yüzüne bakma cesaretini ilk kez gostermisti. Ne zamandir bunu yapabilmeyi düslüyordu, insanlarin yüzünde kendininkinden farkli anlamlar bulamayinca bütün bu cesaret toplama sacmaliklarina agiz dolusu küfretti.
En iyi cuma aksami icilirdi. Nerede ictiginin, ne ictiginin hicbir onemi olmazdi; zaten o hep yalniz icerdi, cabuk sarhos olup olmadigini bilmiyordu. Cuma gecesi daha once hic gitmedigi bir bardan cikarken gözlerini biraz daha yukari kaldirabilecegini fark etti. Gorebildigi en yüksek apartmanin karsisindaki kaldirima oturmadan önce bir bira daha aldi bu saatte acik oldugu icin sahibine minnet duydugu bir büfeden.
Az önce gözüne kestirdigi kaldirim bos degildi. Sigarasini yakmaya calisirken bir türlü hedefi tutturamayacak kadar sarhos bir kadin ondan önce davranmis, bir yandan cakmaga sövüyor bir yandan apartmana bakiyordu.
Adam, kadinin agzindan sigarayi aldi, yakti, bir nefes cekip uzatti.
+ Yüksek degil mi?
- Uzun zamandir düsünüyorum.
+ Neyi?
- Intihar sebebim olabilecek herhangi bir seyi.
+ Serefli intihar sacmaliklariyla mi kafayi bozdun?
- Serefin herhangi bir yerde önemi oldugunu görmedim ki ölürken önemi olsun.
+ ...
- Ona gercekten asik misin?
+ Gercekten asik olmadan bilemem.
- Yani degilsin?
+ Önemi yok simdi.
- Sadece hissedebilmek icin su apartmanin terasindan kendimi birakmayi isterdim.
+ Umarim asansörü vardir. Ya ölürsen?
- Aptal!
+ Ya ölmezsen?
- Yasamdan vazgecip ölememeyi de göze aldigimda yukaridan el sallarim sana.
Ne bicim adamsin sen? Sigaram bitti!
Birbirlerinin yüzünde kendilerininkinden daha cok anlam buldular. Bakislarini daha yüksege kaldirmanin geregi yoktu.
Ha bir de
SEREFE...
