24 Ağustos 2009, Pazartesi
saat: 14:48
püfff.. internetten işbaşvurusunda bulunmuştum. uygun görülmüşüm.. bilgi almak için aradım. 28ine saat 10:45e randevu verdiler.. taksime! önce pazar günü sandım. sevgilimi aradım. haber verdim. "ama ben seni görmek istiyordum, görüşme mi sen mi diye sorsan ben seni seçerim" dedim "hem o saatte taksimde olabilmem için 08:30 gibi yola çıkmam lazım.. püfff.. o zaman sen taksime gel görüşme sonrası takılalım. sen gelmezsen ben de görüşmeye gitmem" diye ilave ettim.. "tamam geleceğim" dedi de 28i cuma günüymüşki :o)) bi problem kalmadı yani. ama ben bu haftaiçi doktora gidecektim. sürekli izin alamam ki. çok da üşeniyorum şimdi oraya gitmeye yaaa.. ağırıma da gidiyor hem. ben burada şimdi olduğum yere gelebilmek için çok uğraş verdim. en alttan başladım. çalıştım gerçekten çok çalıştım ve yükseldim. bilmediğim birçok şeyi öğrendim. birçok şeye katlandım. sonunda kendimi kanıtladım. yerimi de sağlamladım. ve ben bütün bu anlattıklarımı gençken yaptım. şimdi genç değilim ki yaşlandım. aynı yollardan tekrar geçmek düşüncesi bana koyuyor şimdi. bunu sevgilime anlattım. -ki kendi şirketleri olduğu için sevgilimin hiç böyle dertleri olmadı. umarım olmaz da. "seni anlıyorum, biliyorum zor" dedi de.. püfff..
ben evimin kadını çocuklarımın anası olsam? ya evlenecek olmasam ben burdan emekli olurum haa.. walla.. olurum.. o kadar zor geliyor ki.. insan yaşlandıkça bir düzeni olsun istiyor. şimdiki gibi. hani ben o yollardan geçtim bitti anlıyor musun beni? anlıyor musun acaba?
yorgun hissediyorum kendimi! yaşlı hissediyorum tamam mı!?! çocuk mu kariyer mi diye sor.. sor hadi sor.. çocuk diyeceğim tabiki :o))
