25 Ağustos 2009, Salı
saat: 12:14
yine karnım ağrıyor.
strese bağlı bir tür karın ağrısı- sancısı.
eskiden de olurdu bu tarz ağrılar ama seyrekti. bu aralar baya bi arttı.
huzur yok da ondan sanırım.
eskiden iyidik, her şeyi bir arada götürüyordum. fazla da bir sorumluluk yoktu. şimdi herkese yalan söyle, birilerini idare et falan filan. bu yüzden sanırım bu karın ağrıları geçmeyecek.
işte kazandığım yalan söyleme ve idare etme yeteneğini hayatımın her alanına yaymam yanlış oldu sanırım. evet günce, hayatta hiç bir hatayı kabul etmeyen, yanlış yaptım demeyen ben sanırım bunu sana karşı da olsa itiraf etmem gerekli.
mutluydum eskiden. sevgilim ben ve küçük dünyamda iyiydik. sevgili gitti, bir nevi terk etti, dünya büyüdü, büyüdü de bok oldu. evet sanırım içine girdiğim bu küçük kaygan deliği, yeni ve büyük bir dünya sandım...
şimdi her şeyden rahatsız olur oldum. sol framedki "nephthys: Italyanlar erkekleri hakkinda ... " başlığını görmem bile yeterli karnımın ağrısının artması için. lanet olsun italyan erkeklerine...
ve evet bu içimdeki ağrı büyüyor, her yanımı kaplamakta. nasırlı beynimin ürettiği düşünceler bile sancıyor. ne zamandır yerinde mi değil mi bilmediğim yüreğim sadece olanları izlemekte. kendine dair bir şeyler arıyor ama yok.
insanların aç gözlülüğü mutlulük seviyesine eş değer derlerdi. doğru. para konusunda da aç gözlü olmaya başladım. bir de ilişkiler. bütün ilişkiler benim olsun istiyorum ve başka kimsenin olmasın. hsatalıklı bir düşünce mi? belki. geçici mi? büyük ihtimalle.
lanet olsun ihtimallere.
aynen bu son tümce gibi işte. durup durup aynı yere dönen saçma bir sarmaldan ibaretim, başka bir şey de kalmadı zaten. öyle sağda solda kalemler sarmal yapılan oyuncaklar gibi reknli de değil hem, siyah. ve bir şarkı gelir aklına; bari sen solma, her yer siyah....
