26 Ağustos 2009, Salı
saat: 00:15
Çok karmaşığım..
Öyle ki bir yanım sessiz-sakin, içine kapanık; bir yanım kahkahalar atıyor espriler eşliğinde.. Trajikomik hayat diye buna deniyor sanırım..
İçimde buzlar var günce.. Yaz sıcağında eriyen, gece yatakta kış ayazıyla sertleşen.. Eridiğinde bir yere gitmiyor su, gözlerime yaş oluyor.. Doluyor, doluyor; lakin dışa akmıyor.. Hep içe hep içe..
Kalbimde bir yumru var günce.. Her kelimeyle toz oluyor, sonra yine kendini onarıp yerine oturuyor.. Ama gitmiyor.. Toz olduğunda uçmuyor..
Bazen öyle çok düşünüyorum ki; geçtiğim yerler görmüyorum.. Hatta oralardan ne zaman geçtiğimi hatırlamıyorum.. Kafam hep dolu.. Hep ihtimaller, sonu hep acı ihtimaller..
Bitti dediğin yerden hep başka bi şey mi başlar; yoksa bittiği yerden yeniden de başlayabilir mi bazen?? Buna ihtiyacım var.. Bunun cevabını bulmaya, bilmeye ihtiyacım var.. Hiç bi zamn "bırakalım bakalım nasıl olucak?" demedim ki ben.. Ya vardı bi şey ya da yoktu..
Bir defa çok ağladım günce.. Biliyorum ki; ben üç defa ağlarım.. İki hakkım kaldı artık..
Kırılıyorum.. Çok karmaşığım günce..
