31 Ağustos 2009, Pazartesi
saat: 16:52
hayatım çok basit, bir o kadar da karmaşık geliyor. hayatım tam bir düzen, bir o kadar da karmançoban. ya da duygularım öyle.
aşk, sevgi, dostluk, arkadaşlık değil bu duygunun sebebi.
çözemiyorum.
an geliyor. boğuluyorum. yaşamaktan boğuluyorum.
nankörüm belki de.
elimde olanlara şükretmek yerine, kendimi kötü hissettiğim için nankörüm.
yüz kişi yanımdayken bile yalnızım.
benim gibi düşünen, beni anlayan tek bir ben daha olmadığı için yalnızım.
bazen aynanın karşısına geçip, kendime bakıyorum.
kendime diyeceklerim varsa söylemek için.
dilim tutuluyor.
aynı şimdi ki gibi.
neler yazacagımı, kalbimi neyin sıktıgını bile bilmiyorum.
sadece hissettiklerim bu iki üç kelimeden ibaret.
boğulmak istemiyorum diyemiyorum.. belki de ben istedigim için bogulmaya devam ediyorum.
an geliyor, yapayalnzı olmak istiyorum. yalnız kaldıgımda ise korkuyorum.
düşüncelerin, rüyaların, kötü veya ters giden herşeyin beni yiyip bitirmesinden.
karabasan gibi. anlatamam ki.
evet çok gülüyorum. maske de değil. bir sızı oturup yerleşmiş içime.
ne kadar gülersem güleyim, o da sinsi sinsi ordan izliyor. gülerken bile sonrasından korkuyorum.
carpe diem di galba. anı yaşa. olmuyor. bi saat sonrası, bir gün sonrası, bir ay, bir yıl sonrası kemiriyor beynimi.
bazen çok sevildigimi biliyorum. seviliyorum.dostlarım tarafından. bazense kendimden nefret ediyorum. işte o zaman sevilmiyorum. ben kendimi sevmedigim sürece sevilmiyorum.
nasıl kurtulacağımı, kurtulmak isteyip istemedigimi bilmiyorum.
ne ilacların, ne doktorların tedavi edebileceği birşey değil bu.
bir an evvel yaşamımın son bulmasını istiyorum bazen.
sonra büyük bir günah oldugunu hatırlıyorum bunun.
düşünmemek.
yürürken, yatarken, tuvalete giderken, giyinirken, yüzümü yıkarken, evden cıkarken, araba kullanırken düşünmemek.
nasıldır acaba...
merak ediyorum. boş bir beyni, çok merak ediyorum..
içimden gelenlerdi.
iyi ol, yüreğini temiz tut e mi... herkesin buna ihtiyacı var çünkü.
hoşçakal.
