05 Eylül 2009, Cumartesi
saat: 03:04
yeni şehirlerin sokakları
olabildiğince soğuktur
adım attığında kaçışların gelir gözlerinin önüne
kaçamazsın
çıktığın her yolun dönüşü yoktur
bir gecenin sabahı olmayacağı gibi bir gün.
adım seslerin yankılandığında
bir haykırış alır varlığını
ne gözün denizleri görür ne de martıları
duyduğun her yol sesi
onun sesinden ötesi değildir artık.
ne kadar kaçsan da geri de bırakırcasına
bir an gelir elinden tutuverir geçmişin.
bıraksan izi kalır
kokusunu bırakır
sonu gelmeyen kramplar girer yüreğine
tam geçti derken bir mengene arasında sıkışıp kalırsın
ne nefes alabilirsin
ne de konuşabilirsin
ölmek desen, kolay değildir
kendine bahanelerini sıralarsın
neden başka şehirlere kaçtığına dair
ve özlersin.
anılarını, tanıdığın kokuları ve yaşanmışlıklarını
ilk adım attığında geri geri gider adımların
elinden tutup da çeken anıların
onun soluduğu hava zerreciklerine mahkum
ruhunu erimeye bırakır
sonu gelmeyen kramplar girer yüreğine
ve bir mengene arasındadır kalbin.
ellerinin boş kalmışlığını farketmen daha da acıtır canını
avuçlarında ısısını duyumsamadığın
bir yabancı haline geldikçe
rahatladım sandıkça adım atarsın krampa
ve bir gün nefesin kesildiğinde
ya da acıdan ağladığında
annen yerine sarılmak istediğin sıcaklıktır
geride kalanın adı.
sarılamazsın.
geçmişini sakladığın kutularda
küf içindedir eski sevgilerin.
bir yudum suyla yutmaya kalksan
o ağır eski ve yitirilmişlik kokusu yerleşir ciğerlerine
ve damağında kanayan yaralarının acı tadı
yeni şehirlerin sokakları olabildiğince soğuktur
ve varlığından uzak her adım,atılan her yola
her zaman yeni şehirlere çıkar,
ama kaçamazsın.
