05 Eylül 2009, Cumartesi
saat: 12:08
bir otopsi vidyosu izledim. olunun derisini kabuk gibi soyup icinden organlari cikarislarini.. ruh cikinca icinden, ceset hayvandan baska bir sey degil sanki. halbuki ne kadar cok oyalaniyoruz cesetle. ceseti guzellestirmek icin, hasta olmamak icin, yaslanmamak icin, ceseti beslemek, yemek yemek icin onca zaman kaybediyoruz. neticede curuyup gidecek bir ceset icin butun caba.. kafama tokmak gibi indi... utandim kendimden. hic yaslanmayan, hic eskimeyen, hic hasta olmayan parcami unuttugum icin.
butun bu koca dunya icinde surekli birilerinin ölüp gitigi bir yas evi olamaz. bu imkansiz.
ceset sanki bir yolculuga cikarken odunc aldigimiz, yolculuk bitince geride birakacagimiz bir sey gibi.
