05 Eylül 2009, Cumartesi
saat: 12:33
haziranda atanabilecekken güya büyük hedeflerimden şaşmamış ve tercih yapmamıştım. şimdi gücümün bittiğini hissediyorum. insan kapasitesiyle ilgili moral bozucu şeyleri kabul etmekte hiç bir şeye göstermediği bi direnç gösterebiliyor. bu işte, bu kadar; defalarca okuduğum şey ama aklımda tek kelimesi kalmadı! girmiyo! yer kalmadı!
niye zorluyorum ki kendimi? babam için mi? o istiyo diye mi? kendimi kanıtlamaya mı çalışıyorum? benle ilgili değil bu inat, o kesin; içerden gelmiyor. benim yolum belli: bi iş bul, evi abur cuburla doldur, dizilerle oyunlarla ömrünü doldur.
