06 Eylül 2009, Pazar
saat: 09:50
aslında farklı duygular içerisindeyim,
süper anlaşıyorum süper anlaşılıyorum ortak yönlerimiz çok fazla, eksikliklerimizi de tamamlıyoruz. Ama onun korkuları var, benim de artık üsteleyecek gücüm yok. belki benden bir adım istiyor. hatta bu adımı görmek için can atıyor olabilir. ama korkuyor belli, beni üzeceğinden korkuyor büyük ihtimal.
ya da tam tersi, hiç benimle olmadı, hiç benimle konuşmadı.
neyin peşindeyim Allah aşkına, yine aynı ızdırapları çekmek için mi bu salaklılar?
hiç akıllanmayacak mısın sen?
ama kendime itiraf edeyim, seviyorum sanırım, onunla geçirdiğim her saniyeyi, seviyorum; benimle ilgilenmesini seviyorum.
her nefes aldıkça
her nefes verdikçe
o gittikten sonra elim telefona uzanacak
ama arayamayacağım
içim yanacak
ben acı çekmeye mahkumum ya,
bu gönül işleri hiç bana göre değil hiç birşey yapamıyorum, beceriksizim...
ne yapayım ben ya?
