07 Eylül 2009, Pazartesi
saat: 06:36
Uzun zaman sonra belki sabah güneşi doğmadan uyumayı denedim. Hatta beceriyor gibiydim... Ama uzun zamandır özlediğim bir şeyin rüyasıyla kendime geldim... Babam o yeşil gözlerinle tezcanlı bana muhalif bakışınla rüyama girdin... Belki de uyumaktan korkmamın tek sebebi ölüm korkusu değil bu yüzleşmede kendi içinde bir korku barındıyor. "Evlatlar babalarını hep hatırlamak istedikleri gibi hatırlar" bizim filmin repliği... Beni güçlü yapan her zaman kusursuz muhalefetin ve kavgalarındı... Senin sevgin karşımda durmaktı her zaman yanımda olduğun halde karşımdaymış gibi durmaktı... Sen belki beni tüm hatalarım için affetin ya ben kendimi affedebildim mi?
Hayalleri, hedefleri, çabaları olan adam şu an ayakta belki uyuyamıyor... Onu uyutmayan hisler beynin içinde büyüyor... SAW3 sanırsam jigsaw'ın kafatasını kesip ruhumun nefes aldığı an gibi bir şey olmalı...
