08 Eylül 2009, Salı
saat: 12:21
hayat canımı sıkıyor bazen.
çevremdeki insanların bu kadar bağnaz oluşları, yaşıtlarımın cumhuriyet'i devirmek osmanlıya dönme istekleri, Atatürk'ü değil, hümeyniyi seviyorum demeleri midemi bulandırıyor.
etrafımda sağda solda laf edip sözde savunucu olanların, eyleme gidiyorum gel dediğimde ürkekçe kaçmasına gülüyorum ayrıca. eskiden anlattıkları sağ tarafın polisleri ve sol tarafın polisleri muhabbetini şimdilerde aynen devam ettiğini görebiliyorum. eylemde kimileri gülerken, kimi polisler coplarını sallama eğilimde oluyor.
ve bunun yanında hırsız dedikleri deniz'i çekemeyen ve hala ergenliğini atlatamamış ezik insanlarda var. 20'li yaşların başında eşit ve özgür bir dünya için mücadele ederken, bu rahatsız ve huzursuz tipler neler peşindeler acaba merak ediyorum. büyük bölümünün hayattaki en büyük derdi "ühüüü sefkilimden ayrıldım çok yalnızım" olsa gerek.
insanların; sözde değil, özde olmaz lazım bazı konularda.
peh..
