09 Eylül 2009, Salı
saat: 00:27
Çoçukken bahçeli güzel bi evimiz vardı. Dedemlerin, beraber oturuyoduk. Bi mahalle dolusu arkadaşım vardı.
Evden sokağa çıkabilmek için ne mücadeleler verdim. 5 dk sı bile değerliydi. Klasik, akşam ezanı eve girme saati. Her geç kalışımda babam ceza verdi. Tek ayak üzerinde saatlerce beklemişliğim vardır. Babaannem gelip kurtarırdı. Bırak kızımı derdi.
Kendisi babasından çok eziyet görmüş, bana dayanamazdı. Çocukken hiç şeker yememiş, ne zaman yanına gitsem evinde bir pazar çantası abur cubur bulurum. Benim gelmemi bekler.
Bütün antika eşyalarını oyuncak yapıp parçaladım, kaybettim, arkadaşlarıma verdim. Hiç kızmadı.
Ev satıldı.. Herkes dağıldı, babam gitti..
