09 Eylül 2009, Çarşamba
saat: 04:36
Yaşlı insanlar bana garip garip bakıyorlar ya bana cebimden fışkıran boyunluk yağmurunu görünce, çok hoşuma gidiyor =)
Biliyorum, biliyorum.. İnsanlar bana hayran.. Elimde değil, bütünümde =)
İnsanların büyümesini istiyorum artık. Etrafımdaki insanlara bakıyorum, ne kadar basit şeylere ne kadar çok sinirleniyorlar, ne kadar çok beddua okuyorlar ve ne kadar saçma çözümler bulmaya çalışıyorlar. İlişkiler, problemler, hayat.. Bunları nasıl dert edebiliyor insanlar? Algılayamıyorum. Eskiden algılayabiliyordum, ama aslında hepsi o kadar basit şeyler ki, artık bu basitliğin içine giremiyorum, çok saçma geliyor.
Örneklere bak.. Böyle olan kişilerin çoğu kendini kandırıp zaten kötü bir şeye bağlandığını bilen kişiler. Bazen sigara bazen içki, bazen erkek bazen kadın..
Neden ben etrafa lanetler yağdırmıyorum hayatımda kaybettiğim fırsatlar için? Neden isyanlarda kendimi kaybetmiyorum dünyayı umursamayarak kendimi tek bir şeye bağlayıp? Neden ben hala gülümsüyorum? Nasıl yapıyorum bunu? Çünkü sanıldığı kadar zor değil aslında bunlar.
Burada böyle götü kalkık bir herif gibi yazıyorum şu satırları, ama kendimi sevmemin sebepleri var üzgünüm. Seviliyorum ben, sevdiğim insanlar tarafından seviliyorum. Renkli bir insanım, hani insanların dışarıdan baktığında toz pembe sandıkları hayatlar vardır ya, o "toz pembe sanılanlar" kategorisindeyim.
Kimse bir sorunum olduğunu düşünmüyor, yok da zaten, çünkü hiçbir şeyi sorun haline getirmiyorum, ve "hiçbir şeyi" sorun haline getirmemek benim elimde olduğu için yapıyorum bunu. Neden etrafımdaki insanlar yapamıyor?
Kızıyorum.. Sevdiğim, ya da önemsediğim insanların kendilerini harap etmelerine, çok kızıyorum. Çoğu kişi bunu bilmese, veya önemsemese de, sizi seviyorum.
hf
