10 Eylül 2009, Perşembe
saat: 15:24
pencereden içeri giren korna sesleri sessiz ewimin semtimin içinde olmadığımı her defasında tekrardan hissettiriyor!
camdan baktığımda yeni uyanmış öğrencilerin işte tam bu saatte çağdaş markete doğru gittiklerini görürdüm.gün yeni başlar ve herkes kahvaltısını yapmak için taze ekmeğin geldiği bu saatte bi kaç tanede poğaça bulmak için yarım açık gözlerine rağmen koşarcasına adımlarını sıklaştırırlardı...
sadece öğrencinin yaşadığı,onlarca apartın arasında bi kaç yıkık köy evinin olduğu, o ewlerin yanından geçerken burnunun direğini kırmak istercesine yayılan ağır ahır kokusuyla kötekli belkide öğrenciliğimi hiçbir şekilde geçirmek istemeyeceğim bi yer iken; şimdi yaşamayı,yaşlanmayı bile düşündüğüm yer haline geldi!
başımı bilgisayardan kaldırmazsam ve dışardaki çocuk,korna vs sesleri duymamazlığa gelip hatta tüm bu sesleri televizyondan geliyormuşcasına dinleyecek olursam ben yine muğladayım,ben yine köteklideyim...
akşam olacak ben sewgilimin elinden tutup batak oynamak için dışarı çıkacağım...
"bu güne kadar bizi eşlide kimse yenemedi,yenemezdi" sözleriyle masadakileri kızıştıran sewgilimin keyifli surat ifadesini izlerken saat 2'ye gelecek..ve yine ewe dönüş!
sınav haftaları ve özel günler dışında monoton olduğunu düşündüğümüz ama bize ait olan yaşam tarzımızı yaşamaya yine devam edeceğiz!
sabah yine onun yanında gözlerimi açıp gün içinde belki bi kavgayla monoton yaşantımıza biraz sıkıntı biraz huzursuzluk katmaya dewam edeceğiz...iki gün kimse kimsenin yüzüne bakmayacak ama yine köteklide olacağız...
iki haftadan daha uzun süre kalınmasının ruh sağlığı için olumsuz etkileri olduğunu düşündüğüm muğladan haftada bir defa uzaklaşır ankaraya ailemin yanına gelir kafamı dinler deşarj olup yine muğlaya geri dönerdim...şimdiyse ankara sıkıntılarımın arttığı, sokakları arasında sıkışıp kaldığım bi yer haline geldi... fakat bu düşünceler ne kadar hissettiklerim olsada bazen anneme haksızlık yaptığımıda düşünmüyor değilim...o buralarda ne kadar kardeşim yanına geliyor olsada yapayalnız! katlanamıyor olsamda ankaraya,yabancıda kalsam buraya ait olmasamda yine gelmek zorundayım,ayaklarım ne kadar geride gitse burada olmak zorundayım...
