11 Eylül 2009, Cuma
saat: 23:27
kendimi aşırı duygusuz hissediyorum şu an.önümde biri ölse kılımı bile kıpırdatmazdım heralde.bu çok üzüldükten veya kırıldıktan sonra olur.3 yıl önce ezgiye yaptığım gibi ya da geçen sene önümde 45 dakika ağlamasına rağmen kin dolu gözlerle onu izlemem gibi...neden böyle bir insanım bilmiyorum aslında ama duygularımı kontrol edebiliyorum...belkide önceden çok kalp kırıklığı yaşadığım içindir.küçük bir farenin ezilmesine kıyamadığım gibi dev gibi danaların boğazlarının kesilip kanlarının akıtılmasını paramparça edilmesini gözlerimi kırpmadan izleyebilirim...az önce 1967 şeftali buldum evde sek götürüyorum onu.ne zamandır votka içmemiştim birden baş ağrısı yaptı...ama onu da hissetmiyorum...allah günahımı affetsin...
4 saat keman çalıştım üzgünken daha iyi konsantre oluyorum ne de olsa romantik dönem...aslında bu sene birine sırılsıklam aşık olup onun bir başkasına aşık oluşuna ve onunla mutluluğuna şahit olmalıyım.o zaman sen gel Mendelssohn yorumu dinle benden...sol bileğim ve sol kol kasım ağrıyor şu an...iyi geldi biraz acıyı hissetmek lazım...hayat hiç bir zaman kolay değildir.kolay sanan,kolay yaşayan insanlardan da nefret ederim,büyüyün lan biraz hayat koca bulup çocuk doğurmaktan ibaret değil.
ne yazayım başka? çok var ve hiç yok aslında.biraz sokağa çıkmalıyım sanırım.yağmurdan nefret ederim aslında ama şimdi en iyi yappılacak şey bu.bir de sigara alırım bitmişti zaten.ama mentollü değil bu sefer dün ne zmanadan sonra camel blue içtim.özlemişim adam gibi sigara tadını...havalar soğuduğuna göre içebilirim artık...allahım çok yaşamak istemiyorum.benim ruhum yalnız,az kaldı biraz zaman tanı ciaccona çalıp yanına geleyim buralar bana fazla kalabalık ya da fazla boş...
saat: 23:28
bir de...
1885 Courtrier...
