14 Eylül 2009, Pazartesi
saat: 23:53
yine nefesimi daraltmaya başladı.
hiç sönmedi ama saklı duruyormuş demek ki bir yerlerde günceciğim.
şimdi onu yeniden görme fırsatı bulunca olduğu yerden çıktı,nefes boruma doldu adeta.
o kadar özlemişim ki nefesimi daraltmaya başladı.
olmayacak iş.
olabilirdi.
benim yüzümden...
hep böyle olmuyor mu zaten?
lütfen sonu her zaman olduğu gibi olmasın.
bu nefesimi tıkayan şeyi oradan mutlulukla söküp alacak bir kaç güzel cümle duyayım.
şimdilik sadece yüzünü görsemde yeter ama; biliyorum sonrasında nefesim hepten kesilecek.
