15 Eylül 2009, Salı
saat: 01:40
Her gün aldığım kutu kutu xanaxların, damarıma giren her bir iğnenin yetemediği andayım. etkileri geçmeye başladığı an aklıma gelen binbir türlü düşünceye gebeyken, hiç bir şeyi gerçekleştirememenin, varlarken onlar yokoluşumu izlemenin, yaşarken -ki yaşamak varken- yaşlanan ruhumun en uç tepesindeyim.
yine geldiler işte..ne var yine ne istiyorsunuz??? hahaha güldürmeyin beni sanki beni bilmiyor musunuz; artık istemiyorum sizi.
sen, sen nerden çıktın? sen nesin peki? hayır, hayır bilmek istemiyorum. eskileri de yenileri de. Gidin dedim size; GİDİN...
Yine saatim geldi. arık duyduğum o yoğun, çıldırtan ve bitmek bilmeyen tüm seseler anlamsızlaşmaya başladı. Tek bir şey düşünüyorum, dudaklarımdan çıktı çıkacak tek bir cümle.Bitap düşen vicudumdan, haykırmaktan yorulmuş dudaklarımdan son bir güçle çıkıp tükenecek son bir cümle. bedenim bir metronomun gidiş-gelişleri gibi bir öne bir arkaya gidip-gelip ritmini bozmazken, ağzımdan salyalarımla birlikte akan, beni huzura kavuşturacak tek bir cümle.. " UYUTUN BENi" kaç saatin, kaç günün, kaç ayın geçtiği umrumda bile değil. Yaşamasın ruhum hiç bir gündüzü geceyi. Hissetmesin bedenim esen rüzgarın serinliğini, denizin kokusunu içime çekmeyeyim, güneç beni ısıtmasın, yıldızlar kayarken benim dileklerime tutunmasın istiyorum.
"Sonsuza kadar uyutun beni"
