15 Eylül 2009, Salı
saat: 10:10
içim öyle acı dolu ki, yutkunduğumda bile canım acıyor. nefes aldığımda, sanki ölümümün pençesindeymiş gibi kanıyor vücudum.. sırtıma binmiş onca ağırlığın altında nefessiz kalıyorum.. ne ölüyorum ne de iyilaşiyorum. böyle bir kısırdöngü kapanına sıkıştı ruhum ve avlanmayı bekliyor.. ne gözyaşım diniyor ne de acım bitiyor.. her giden bende ne var ne yoksa götürüyor.. neye inanıp neye güveneceğimi hiç bilemiyorum. herkes sanki benden geçmişinin intikamını alıyor. tanrı dünyaya beni bunun için gönderdi sanırım.. ne öldürüyor ne de güldürüyor.. bana sadce yaralarımı sarma yetisi vermiş ama iyileştiremiyorum.. her açılan yaramı sarsamda her aldığım darbede daha da çok kanamaya başlıyor.. ne cennetteyim ne de cehennemde.. araf benim mekanım. arada kalmış ,üşümüş, acımış, kanamış ve grileşmiş..
