15 Eylül 2009, Salı saat: 11:13 Sesimizi duyan var mı? Her gün o ölüm tabutu içinde, Işıksız, nefesiz yarım ölü. Hava biraz hava Işık, gün ışığı, güneş ışığı İşte toprak yüzene çıktık Her gün yarı ölü Bedenlerimiz her gün o tabutta Sabah öyle akşam öyle yani her vardiyada Sesimiz kısıktı, çığlığımız kısıktı Onu da aldılar. İşte sesimizi ölü bedenlerimizle duyurduk Duymadınız, görmediniz, görmek istemediniz O araba içinde hücrede Biz yedi kadınız O araba içinde tabuttayız Biz yedi kadın işçiyiz Kumaş dokuruz Kumaştan giysiler dikeriz Biz yedi kadın işçiyiz Evde çalışır Yolda tabutta İşyerinde gün boyu üretmekte Biz yedi kadın işçiyiz İnsanız, kadınız, işçiyiz O ölüm tabutu bir araç O ölüm tabutuna patron sokar bizi Biz! Sesimiz kısıktı Biz! Sesimiz uysaldı Biz! Sesimizi boğduk Hava biraz hava Nefes alamıyoruz Sesimizi duyan var mı? Bu sesi hatırlıyoruz Bu sesi İzmit depreminden hatırlıyoruz Bu ses Bursa'da fabrikaya kilitlenmiş, yanan kadın çığlığı. Bu ses şimdi bizim sesimiz Su yükseliyor ölümüz gün ışığına çıkacak Biz kadınız o tabutta ölü bedenimiz Biz yedi işçi kadınız Sesimizi sel boğmadı Sesimizi boğdular! ghavaci