16 Eylül 2009, Çarşamba
saat: 13:23
Güneşli bir sonbahar günüydü. Uyandım ve uyanır uyanmaz esnedim. saat 9u gösteriyordu. Her zaman olduğu gibi 3 saat boyunca bir dilim peynir ve ekmek kesmeye üşenerek yatağın içinde yattım, ama en sonunda bu kahvaltı işini en şaşalı biçimde halledecektim. Mantarlı melemen! ya da bunu görmezden gelin ve aynı nidayla okuyun; Mantarlı menemen! Hiç bilemedim hangisi doğru, tek bildiğim yarısını anneme bırakırım diye kırdığım 2 yumurtadan kalmayan eser. Mutluyum, gururluyum.
