17 Eylül 2009, Perşembe
saat: 22:21
okuyorum bu aralar çok.. öyle yaralayıcı ve öyle hayatını tam orta noktasından yakalıyor ki. kendimi alıkoyamıyorum okumaktan. bazen içi boş bir kutu gibi hissediyorum, bomboş.. bazense birden taşacak gibi. her gün daha fazla yaralanmaktan korkuyorum. adım atmaya bir o kadar cesaretli bir o kadar korkağım. bazense bencil olmalıyım diyorum. olmalıyım ki, değerli olayım değil mi. bazense ben bu değilim diyorum. niçin yaşadıgımı çok sorguluyorum. ailem, iş, para.. anlamsızlıklar bütünü ya da karmaşıklıklar. aynaya baktıgımda karşımdakini sevmedigimi hissediyorum bazen. üzülüyorum onun için, acıyorum. bazense bir zamanlar onun ne kadar güçlü oldugunu.. hiçbirşeyin güçsüzlüğe neden olmaması gerektiğini düşünürken, bir yandan bunun önüne geçemediğimi görüyorum. eziliyorum, ayna karşısında. kendi karşımda.
beklenti duymaktan ölesiye korkuyorum. saniyelerin benim alehime işlemesinden de korktugum gibi. yarını bir an önce görmek isterken, bir yandan bu geceye sımsıkı tutunmak istiyorum.
geçmişi unutmak isterken, unutmaktan korkuyorum. bende açtıgı yaraların beni cezbetmesinden korkuyorum.
korkuyorum ben cok.
