20 Eylül 2009, Pazar
saat: 00:46
Sonunda beklenen gün geldi, tuhaf bir duygu=)
Ama güzel, yani değişik işte ne bileyim, kendini izlemek , en son izlediğimde çok küçüktüm, hatırlamıyorum.
Herkes telefon etti tebrik etti.Duyan da baya bi rol aldım sanar,başrolü oynasam yandım demek ki=)))
Ay birileri de arayıp ailecek hayranınızız diyor ya =))))DELİİ şey seni=)))
Neyse bu ilkti zaten , devamı gelirse görürüz artık , ama eğlenceliymiş, tabi orada harcadığın vakte değerse.
Yarın da bayram, ne bayram ama!Babaannem olmadan tadı yok , önce dedem yoktu, şimdi de babaannem yok , ama tabi hayatta neyse ki ...
Hem sanki bayramlar bir monotonluk getiriyor evimize, sıkılıyorum ... Zorunlu gidiş gelişler falan...İstanbul'da böyle mi olurdu...Şenlik!Dedem yaşarken tüm torunlar hatta tüm sülale toplanırdık, ev de kocamandı, ıhlamur ağacı kokusu kocaman sofrada yapılan kahvaltılar, sehpalar sonra...ters çevrilip bisiklet yaparak üzerinde kahvaltı yapardık yer olmayınca, babaannem bas bas bağırırdı, keşke yine kızsa , çok özledim en çok da dedemi...Ekim'de 9 yıl oluyor, dün gibi aklımda hayatımın en kötü günlerindendi,keşke yine kapı çalınca "kim o ? "desem ve "cennet kuşu "dese o güzel sesiyle canım dedem ...Çok özledim...Ne derdi dedem ölmeden :"Yolun sonu görünüyor..."
