20 Eylül 2009, Pazar
saat: 19:23
Evet çoğu zaman kabullenmedğim bu gerçeği kendime yediremediğimden değil, bir türlü doyamadığımdan kaybetmeye.öğrenemediğimden doyamıyorum belkide..bakıyorum kendime, çok fırsatlar kaçırdım, çok hatalar yaptım,çok şey kaybettim daha şimdiden hayatta.
diyeceğim o ki; kafamın dikine gittikçe,gittikçe ellerimden kaydı gitti bişeyler.!hep benim yüzümden, bilerek isteyerek.kaybettikçe rahatladım, kaybettikçe oh be dedim bu da gitti.bu da gitti biraz daha ben oldum.gidin beni benimle baş başa bırakın.ve şimdi hiçbişeyim kalmadı benden ve ehli keyfimden başka hayatta..daha ne olsun!
Paşa gönlüm nasıl isterse, 3eksik 5fazla aklıma nasıl eserse öyle savururum tekmelerimi, ya da öyle sarılırım. Benim için en önemli olan sevebilmek ve bu benim diyebilmek şu boktan hayatta.bu benim hayatım!senin,onun,bunun..Beğenmeyen küçük oğluna almasın, dedim ya; ben kaybettikçe buluyorum kendimi.
Kendi gibi olan herşeye;saygılar ;*
