21 Eylül 2009, Pazartesi
saat: 22:37
simdiden yoruldum. insanlari ikna etmeye calismakla ugrasmak hmm banal. neyse ofiste bir takim degisiklikler yaptim. danny'nin tahlilleri keyfini kacirdi. "baskalari ilac bulamadiklari icin kisa surede oluyorlar, ben sikayet ederek bencillik ediyorum" dedi, "siran gelince geliyor.."
uzulmemek icin sinirleneyim diyorum ama sinir de son zamanlar da beni epey uzuyor.
hem zaten bugun anthonie'ye de kizdim. "bir oneriye evet demen icin mutlaka senin yolunun uzerinde olmasi gerekiyor" diye azarladim ayrilirken. onun icin surekli kendi yolumu degistirmek istemiyorum. bir yandan da bunu takinti haline getirip sacmalamak istemiyorum. kicini kaldirip bir seyler yapmaya baslasa iyi olacak.
telefonumu sarj edip annemi aramam gerekir. o kadar isteksizim ki. o kadar isteksizim ki beni bekledigi halde banyoya dahi gitmiyorum. hm bir de salak psikologuma bir daha gitmeyeyim diyorum. biriyle konusmak iyi de birine konusmak isini kagitla da yapabilirim.
cocukken yapardim ben bunu. babam kendi kendine bagirip kufrederken icimden sadece kelime kelime kagida kusmak gelirdi. ne olup bittigini anlatiyordum yazida ama betimleyen ben oldugum icin aslinda icimi dokuyordum bir yandan.
onume bir saat koyup 1 saat boyunca yazmaya zorlasam kendimi. psikologun ucretiyle de hayirli bir is yaparim. her hafta 5-10 film izleyebilirim mesela. ya da benzin param cikar vs.
i am sad for danny. do we all die alone?
son soz.
