22 Eylül 2009, Salı
saat: 01:20
hep derim ya,yaşamadan bilinmez diye..
öyleymiş..
hep düşünürdüm,hep korkardım.. ve hep dua ederdim,onları acele alma yanımdan diye..
ne düşündüğüm gibi oldu,ne korktuğum gibi ne de dua ettiğim gibi..
babasızlık nasıl bir duygu artık biliyorum..
onun gözümün bebeğine bakıp gülümseyişini özlüyorum..
babamı kaybetmiş olmanın ötesinde,bu dünyaya bir daha gelemeyecek kadar müthiş ve eşsiz bir yüreği yitirdiğim için kahroluyorum..
tek tesellim,son bir haftasını birlikte geçirmiş olmak ve ona son görevimi en ince ayrintisina kadar,kusursuz ve hiç kimselere muhtaç olmadan ve onu kimseye muhtaç etmeden yapabilmiş olmamdır..
sanırım,beni izlediyse,benimle her zaman dile getirdiği gibi son bir kere daha gurur duymuştur..
yerlere göklere sığdıramadığım babamın,son dakikalarında;nefes alırken zorlanmaya başlayıp gözlerinin yavaş yavaş kapanışını görmek..
doktorun ona kalp masajı yaparak hayata döndürmeye çalıştığını gördüğüm halde annemi 'babam iyi anne,kötü düşünüp kötü getirme' diyerek teselli etmeye çalışmam..
acilden yoğun bakıma bir sedye üzerinde,ağzında hava balonuyla giderken,nefes alıp almadığını kontrol edişim..nefes aldığını görünce,umutlanışım..
ama yoğun bakım kapısında,nefesini aldığını göremeyişim ve içime düşen kurt..
ve biz,doktora hastane yatış evraklarını vermek için beklerken,doktorun bize 'babanızı kaybettik' deyişi..
yoğun bakım kapısının açılıp,onu beyaz bir beze sarılmış halini teslim alışım..
'nesi oluyorsunuz?' sorusuna,gözyaşlarım boğazımda 'oğlu' diyebilmenin zorluğu..
onun cansız bedenini yıkayışım..
öpüşüm soğuk alnından..
tişörtündeki sıcaklığı hissedip saçma da olsa yine bir kez umutlanmam..
yanılmış doktor diye düşünmem!
aklım hala almıyor babamın öldüğü gerçeğini..
anneme,ablama her dakika gülerek moral vermek derdiyle,asla ağlamadan durmaya çalışmam ve ağlamamam..
herşeyin bomboş gelmesi artık..
ve,asıl şimdi hayatın yeniden başladığını bilmem..
babamın ölümünü en ince detayıyla yaşayıp,gerçekleriyle yüzleşip hala bu halde ayakta durabilişim ve hayatın sürdüğü gerçeğini kabullenişim..
sanırım,pek bişey yıkamaz artık beni..
babamı kaybettim,dahası var mı ki??
